استان قم یکی از استانهای مرکزی ایران است که در بخش جنوبی حوزهٔ کویری کشور قرار گرفته و مرکز آن شهر قم میباشد. این استان از شمال با استان تهران، از شرق و جنوب با استانهای سمنان و اصفهان و از غرب با استان مرکزی هممرز است. مساحت استان نسبتاً کوچک است اما بهواسطهٔ موقعیت راهبردی و کارکردهای اجتماعی و آموزشی، اهمیت ملی دارد.
جغرافیا و اقلیم: استان قم در منطقهای نیمهبیابانی قرار دارد و آبوهوای آن عمدتاً گرم و خشک است؛ تابستانها طولانی و گرم و زمستانها نسبتاً خنک تا سرد هستند. فاصله از دریای آزاد و قرارگیری در حوضهٔ فلات مرکزی باعث شده میزان بارش اندک و تبخیر بالا باشد. ارتفاعات پراکنده و عرصههای پست و نمکزار در برخی بخشها دیده میشود که ویژگیهای زمینشناسی و هیدرولوژیک خاصی پدید آورده است.

جمعیت و اجتماع: جمعیت استان در شهر قم متمرکز است و شهر قم به عنوان قطب جمعیتی و شهری و کانون تجمع جمعیت شهری-عشایری عمل میکند. ترکیب جمعیتی اغلب شهری است و مهاجرتهای داخلی به دلایل آموزشی، خدماتی و شغلی بر تراکم شهری افزوده است. زبان رایج فارسی است و ترکیب فرهنگی شامل آداب و سنن مذهبی و اجتماعی با محوریت فعالیتهای آموزشی و مذهبی میباشد.
نقش مذهبی-فرهنگی و آموزشی: استان قم به عنوان یک مرکز مهم فرهنگی و آموزشی شناخته میشود؛ وجود مراکز آموزش دینی، موسسات فقهی و پژوهشی و مجموعهای از نهادهای پژوهشی و انتشاراتی، زمینهٔ تولید علم و نشر فرهنگی را فراهم کرده است. این جایگاه مذهبی و آموزشی، تأثیر فراوانی بر ساختار خدمات شهری، بازار کتاب و تولیدات فرهنگی و نیز بر گردشگری مذهبی و زائرپذیری دارد — بدون ورود به جزئیات مربوط به اشخاص یا اماکن خاص.
اقتصاد و زیرساختها: اقتصاد استان ترکیبی از بخش خدمات (بهویژه خدمات مذهبی، آموزشی و زائرپذیری)، صنایع سبک و متوسط، صنایع تبدیلی کشاورزی و فعالیتهای بازرگانی است. وجود دانشگاهها، مراکز پژوهشی و مراکز آموزش عالی موجب رونق فعالیتهای خدماتی، فرهنگی و اقامتی شده است. بخشهایی از تأمین انرژی و صنایع معدنی و واحدهای تولیدی کوچک و متوسط نیز در اطراف شهر و در شهرکهای صنعتی استان مستقر شدهاند. کشاورزی در حاشیههای آبی و با تکیه بر منابع آبی محدود صورت میگیرد و محصولاتی مانند غلات و برخی محصولات باغی در مقیاس محدود تولید میشوند.